Verlangens

Iedereen verlangt ernaar om gezien en gekend te worden. In ons leeft een diepe honger naar verbinding, naar affectie, naar liefde en eenvoudige menselijke nabijheid. Alsof er een zacht, maar onafgebroken kloppen is in ons hart dat zegt: “Is er iemand die mij herkent zoals ik ben?” We richten  ons keer op keer op datgene wat nu ontbreekt. We wensen wat er op dit moment niet is, en vergeten dat het leven zich precies hier ontvouwt. Het is verbazingwekkend hoeveel subtiele strategieën de denkgeest ontwikkelt om niet te hoeven voelen wat er nú gaande is. Alsof alleen dat wat we verlangen bestaansrecht heeft, en de rest niet gezien mag worden. Zo ontstaat een liefde onder voorwaarden: eerst moet de werkelijkheid voldoen aan onze innerlijke eisen, pas dan mag ze binnengelaten worden. Wanneer het leven niet “klikt” met onze verwachtingen, bouwt de denkgeest zijn eigen wereldje. Een plek vol projecties, herinneringen, hoop en angst maar niet gevuld met leven. Daarmee ontstaat een breuk met de werkelijkheid van dit moment. Precies daar worden verlangens geboren die onmogelijk vervuld kunnen worden, omdat ze niets te maken hebben met wat er nu gebeurt.

Het zijn verlangens die de levende ervaring ontkennen, die weg willen van wat er is. In dat wegkijken verbreken we de verbinding met onze eigen levensstroom. En dat verbreken voelen we. Dat is de pijn van het gemis, niet zozeer het gemis van een ander, maar het gemis van onszelf, van het contact met dit ene levende moment. “Maar we hebben toch allemaal verlangens?” hoor ik de lezer nu zeggen. Ja, natuurlijk. Verlangen hoort bij mens-zijn. Het is geen fout, geen last die we moeten uitroeien. Het gaat er alleen om dat die verlangens verbonden blijven met het huidige moment, geworteld in wat er werkelijk is. Een verlangen dat in de toekomst geprojecteerd wordt, raakt los van het leven. Het blijft dan een idee, een echo, een verwachting. Het leeft niet. De kunst is om weer af te stemmen op wat wél aanwezig is,  zelfs wanneer dat ongemakkelijk voelt. Dat betekent eerst erkennen wat er nu voelbaar is, en van daaruit bewegen. Wanneer we dat doen, komt de stroom vanzelf weer op gang. Dan merken we dat dit ene moment,  zo eenvoudig, zo ogenschijnlijk klein, een onuitputtelijke rijkdom in zich draagt.  En soms ontdekken we dat precies datgene waar we zo lang naar verlangden, al die tijd al hier was, verscholen in de stilte van dit moment.