We zijn allemaal op zoek naar iets. Vaak weten we zelf niet eens precies waarnaar. Toch voelen we dat er iets ontbreekt. We zoeken naar houvast, naar zekerheid en naar een licht dat ons de weg kan wijzen. Die zoektocht ontstaat omdat we ons soms verloren voelen. Het leven is niet altijd duidelijk. We weten niet wat er gaat gebeuren en we weten ook niet altijd wat we moeten doen. Die onzekerheid kan ons bang maken. Daarom proberen we onszelf bezig te houden. We zoeken afleiding, maken lawaai, vullen onze dagen met activiteiten en vertellen onszelf dat we volop van het leven genieten.

Maar onder al die drukte kan een stille vraag blijven bestaan, waar kan ik op vertrouwen? Door de geschiedenis heen zijn er steeds mensen geweest die beweerden het antwoord te hebben gevonden. Zij kwamen met een leer, een geloof of een waarheid waarvan zij zeiden, volg mij, dan vind je het licht waarnaar je zoekt. Omdat we zelf onzeker zijn, luisteren we graag naar iemand die zekerheid lijkt te bieden. We kijken op naar zo iemand en denken dat hij weet wat wij niet weten. We volgen zijn woorden en soms zelfs zijn regels. Zo ontstaat een groep volgelingen.

Dit is steeds opnieuw in de geschiedenis gebeurd. Sommige mensen werden gezien als grote leiders, wijzen of bijzondere persoonlijkheden. Ze werden bewonderd en soms zelfs vereerd. Maar uiteindelijk kan een leer die begint met de belofte van licht en zekerheid ook leiden tot angst, onderdrukking en verdeeldheid. Wanneer zo’n systeem uiteindelijk instort, ontstaat er opnieuw vrijheid. Maar die vrijheid is niet altijd gemakkelijk. Vrijheid betekent namelijk dat niemand ons meer precies vertelt wat we moeten denken, wat we moeten geloven en hoe we moeten leven. Dat kan bevrijdend zijn, maar ook pijnlijk.

We moeten dan zelf gaan kijken, zelf gaan voelen en zelf verantwoordelijkheid nemen. En juist dat vinden we vaak moeilijk. Daarom begint de zoektocht opnieuw. We wachten op iemand die ons weer vertelt wat waar is. Iemand die ons zekerheid geeft en onze twijfel wegneemt. We verlangen naar een nieuwe leider, een nieuwe leer of een nieuw systeem dat ons vertelt welke weg we moeten volgen. Misschien ligt daar juist onze grootste vergissing.

Misschien hoeven we niet voortdurend op zoek naar iemand die ons de waarheid vertelt. Misschien hoeven we niet altijd een houvast buiten onszelf te vinden. Misschien begint echte vrijheid op het moment dat we durven erkennen, ik weet het niet. Niet als een teken van zwakte, maar als een vorm van eerlijkheid. Wanneer we niet langer doen alsof we alle antwoorden hebben, ontstaat er ruimte om werkelijk te kijken. Zonder iemand blind te volgen. Zonder ons vast te klampen aan een leer. Dan hoeft het licht misschien niet van buitenaf te komen. Misschien ontdekken we dat we juist door het niet-weten anders naar het leven kunnen kijken. Rustiger, opener en zonder de voortdurende behoefte om zekerheid te vinden. De weg hoeft dan niet door iemand anders voor ons te worden uitgestippeld. We mogen zelf leren lopen.