Er was eens een koning die een prijs uitloofde voor de kunstenaar die het meest treffende schilderij van vrede kon maken. Veel kunstenaars kwamen hun werk aanbieden, en de koning bekeek aandachtig ieder schilderij. Maar het kiezen van de winnaar bleek moeilijker dan gedacht. Eén schilderij toonde een kalm meer, dat als een spiegel het beeld van de vredige bergen erachter weerspiegelde. De lucht was helderblauw, met zachte witte wolken die loom dreven. Alles ademde rust en harmonie. Wie ernaar keek, voelde onmiddellijk een gevoel van ontspanning. Velen waren ervan overtuigd: dit moet het ultieme beeld van vrede zijn. Maar een ander schilderij liet een totaal ander tafereel zien. Ruwe, kale bergen onder een donkere, dreigende hemel. Regen viel met bakken uit de lucht en bliksemschichten doorkliefden de lucht.

Een krachtige waterval bulderde langs de rotsen omlaag. Op het eerste gezicht leek dit schilderij juist het tegenovergestelde van vrede uit te drukken. Toch bleef de koning bij dit tweede schilderij langer staan. Want toen hij goed keek, ontdekte hij iets bijzonders: achter de waterval, verscholen in een rotsspleet, groeide een klein struikje. En in dat struikje had een vogel haar nest gebouwd. Te midden van de donder en storm zat zij daar stil op haar eieren, sereen en onaangedaan door de chaos om haar heen. De koning koos dit schilderij als winnaar. ‘Omdat,’ zei hij, ‘echte vrede is niet de afwezigheid van moeilijkheden, lawaai of onrust. Innerlijke vrede is het vermogen om, zelfs midden in de storm, rust in je hart te bewaren. Het is het stille vertrouwen dat je niet wordt meegesleurd door wat buiten je gebeurt. Dát is de ware vrede.’ Laat het verhaal ons herinneren dat innerlijke vrede niet afhankelijk is van perfecte omstandigheden. Ze ontstaat in onszelf, wanneer we leren stil te zijn van binnen, ook als het leven om ons heen luid is.