Wanneer de zee onstuimig is, biedt dat een indrukwekkend schouwspel. De hoge golven, het bruisende water en de kracht van de stroming kunnen ons verwonderen en tegelijk iets essentieels spiegelen: onze innerlijke wereld kent eenzelfde beweging. Ook in ons gemoed wisselen stormen en stiltes elkaar af. Gedachten en emoties kunnen als golven door ons heen razen, soms zachtjes kabbelend, soms woest en allesoverheersend. Toch is er, net als in de oceaan, een diepere laag. Onder het oppervlak schuilt een stille, roerloze diepte.

Die diepte is ons bewustzijn, onveranderlijk, helder en aanwezig, ook wanneer aan de oppervlakte onrust heerst. In die stille laag kunnen we iets kostbaars vinden: onze innerlijke vrede. Innerlijke vrede is geen afwezigheid van emoties of gedachten, maar een kalmte die aanwezig blijft, ondanks wat er opkomt. Het is als de oceaanbodem: onaangetast door de golven daarboven. We hoeven de stormen van onze geest niet te bestrijden, maar kunnen leren rusten in die stille diepte die ons altijd draagt. Vaak raken we verstrikt in de golven van ons denken, in zorgen, oordelen en verlangens.

We verliezen onszelf in de beweging aan de oppervlakte. Maar telkens weer hebben we de mogelijkheid om terug te keren naar die stille kern. Dat vraagt om bewustzijn en keuze: de keuze om niet mee te gaan in iedere golf die zich aandient, maar om stil te worden en te zakken in wie we ten diepste zijn. Juist in dat zakken, in het toelaten van stilte, ademruimte en aanwezigheid, openen we de poort naar innerlijke vrede.

Daar, in het besef dat we niet onze gedachten zijn, maar het bewustzijn waarin ze verschijnen, ontstaat een diep gevoel van stabiliteit. Een vrede die niet afhankelijk is van omstandigheden, maar van onze bereidheid om thuis te komen in onszelf. Laten we die roerloze ruimte in onszelf niet vergeten. Ze is er altijd, als een rustige zee onder de golven. Daar ligt de bron van vrede, helderheid en vrijheid. En steeds opnieuw kunnen we ervoor kiezen ons daarmee te verbinden.