Veel mensen hebben het gevoel dat ze hun leven sturen. Je maakt plannen, neemt beslissingen en probeert richting te geven aan wat er gebeurt. Dat voelt logisch. Het geeft houvast. Maar als je eerlijk kijkt, klopt dat gevoel eigenlijk wel? Sta eens stil bij je volgende gedachte. Niet straks, maar nu. Kun jij bepalen welke gedachte er als volgende opkomt? Of verschijnt die gewoon vanzelf? Misschien denk je: “Ik kan toch zelf kiezen waar ik aan denk.” Maar probeer het eens. Probeer dertig seconden nergens aan te denken. Je zult merken dat gedachten blijven komen. Soms rustig, soms druk. Ze verschijnen zonder dat jij ze maakt. Dat is een belangrijk inzicht. Er is denken, maar is er ook een aparte denker die alles aanstuurt? Hetzelfde geldt voor gevoelens. Gevoelens komen op. Ze veranderen. Ze verdwijnen weer. Je kunt ze niet echt tegenhouden of bewust laten ontstaan. En toch zeggen we: “ik voel dit” of “ik wil dat niet voelen.” Maar gebeurt het voelen niet gewoon? Als je goed kijkt, zie je een patroon, gedachten verschijnen, gevoelens volgen, impulsen ontstaan, handelingen gebeuren. En ergens in dat proces ontstaat het idee: “ik doe dit.” Maar dat idee is zelf ook weer een gedachte, die vanzelf opkomt. Het idee van controle lijkt sterk, maar is eigenlijk net als een luchtspiegeling in de woestijn. Van een afstand lijkt het echt. Van dichtbij blijkt er echter niets te zijn.
Ontdek meer van Boeken vonk
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Geef een reactie