Wat betekent het om mens te zijn? Een mens is iemand die verlangt. Iemand die zoekt, die voelt dat er iets ontbreekt. Het leven zelf voelt als een roep: een uitnodiging om iets te ontdekken, om ergens naartoe te groeien. Maar onze verlangens kunnen verschillende kanten op gaan. Soms verlangen we naar licht, liefde en waarheid. Maar soms worden we ook aangetrokken door dingen die ons juist van binnen leeg maken: onwaarheid, verwarring, of duisternis. Als we verkeerde keuzes maken,  of het nu bewust is of niet,  raken we verstrikt in onrust en pijn.

We kunnen dan geen vrede vinden. Echte vrede ontstaat pas wanneer ons verlangen zuiver is, wanneer we verlangen naar het goede, het ware, het diepe. Zoals een zaadje wil uitgroeien tot een bloem, zo willen wij groeien tot wie we werkelijk zijn. Als een zaadje niet kan bloeien, blijft het in spanning. Als een rivier niet de zee bereikt maar verdwaalt in de woestijn, raakt het zijn richting kwijt en droogt het op. Zo is het ook met de mens. We zoeken naar vervulling. We willen samenvallen met iets groters dan onszelf,  met de waarheid, met liefde, met het leven zelf.

Een oude wijsheid zegt: “O God, leid mij van de duisternis naar het licht; van het onbewuste naar het bewuste; van het onware naar de waarheid.” Dat is al eeuwenlang het stille gebed van de mensheid. Als we merken dat we innerlijk rustiger worden, dat er meer vrede in ons groeit, dan zijn we op de goede weg. Maar als we juist onrustiger, verwarder of ongelukkiger worden, dan zijn we misschien een verkeerde afslag genomen. Dan is het tijd om stil te staan, naar binnen te kijken, en opnieuw te kiezen.