Jarenlang zat ik verstrikt in de wirwar van mijn gedachten. Elke stap die ze zette, elke beslissing die ik nam, was zwaar door de last van mijn eigen denkgeest. Maar op een dag, toen ik de moed vond om mijn gedachten vanuit een ander perspectief te bekijken, begon er iets magisch te gebeuren. In de stilte van mijn innerlijke wereld, stelde ik mezelf de vraag: “Wie is het die zich bewust is van dat ‘ik’ denk?” Die vraag sijpelde door mij heen als een verfrissende bries, en plotseling opende zich een nieuwe dimensie van bewustzijn.

Een dimensie waarin ik niet langer slechts een gevangene was van mijn gedachten, maar eerder een toeschouwer, een bewuste waarnemer van de stroom van mijn eigen denkgeest. Terwijl ik dieper doordrong in deze staat van bewustzijn, voelde ik een onvoorstelbare vrijheid die zich van mij meester maakte. Het was alsof de ketenen van mijn zelfgecreëerde gevangenis werden verbroken. In dat moment van helderheid, zag ik de illusie van af gescheidenheid vervagen. Ik begreep dat ik niet langer slechts een afzonderlijk fragment was, maar eerder een weerspiegeling van iets dat oneindig groter was. ” ik ben alles en iedereen, ik ben niet langer een fragment van het universum.

Ik ben het universum,” fluisterde ik in verwondering terwijl ik de grenzeloosheid van mijn eigen wezen omarmde. Met dit nieuwe  bewustzijn keek ik naar de wereld om mij heen, en alles leek anders. Niet langer was ik slechts een toeschouwer van het leven, maar eerder een deelnemer, een medeschepper van  alles wat zich ontvouwde. En zo, in het einde van mijn  ‘ik’, ontwaakte een nieuw begin. Een begin doordrongen van verbondenheid, vreugde en een diepe, rustgevende vrede.