Het eerste wat wij vaak geneigd zijn te doen, is op zoek gaan naar antwoorden buiten onszelf. We raadplegen boeken,  luisteren naar leraren of zoeken houvast in de ervaringen van anderen. Dat is op zichzelf niet verkeerd, het is een natuurlijke eerste stap in ons verlangen om te begrijpen, te groeien en richting te vinden. Ook Willem heeft in zijn zoektocht veel geleerd van wat anderen hebben ontdekt. Hun woorden, methodes, theorieën en inzichten hebben hem verrijkt.

Ze gaven hem een taal voor wat hij nog niet kon benoemen, een richting  die nog miste. Maar er kwam een moment waarop hij merkte dat kennis ook een valkuil kan worden. Je kunt eindeloos blijven lezen, vergelijken, analyseren, en zo ongemerkt steeds verder van jezelf afdrijven. Want kennis kan een veilige schuilplaats zijn. Zolang je blijft zoeken buiten jezelf, hoef je niet echt stil te staan bij wat er in je leeft. Om die reden is hij altijd blijven  luisteren naar wat er werkelijk in hem leefde. Want je kunt jezelf verliezen in de eindeloze stroom van informatie en nieuwe inzichten, steeds denkend: Misschien vind je in het volgende boek, die andere leraar, eindelijk het antwoord dat je zoekt.

Maar wanneer is het genoeg? Wanneer durf je te stoppen met zoeken naar buiten, en te beginnen met luisteren naar binnen? De waarheid is dat geen enkel boek, geen enkele methode en geen enkele leraar jou kan geven wat alleen jijzelf kunt ontdekken. Alles wat je nodig hebt, ligt al in jou besloten. De kennis van wie jij bent, de antwoorden op je diepste vragen, de richting die jouw leven wil nemen, ze wachten niet buiten, maar binnen. Durf jij te geloven dat je die overvloed aan informatie misschien niet nodig hebt? Dat ze slechts hulpmiddelen zijn, richtingaanwijzers die je uiteindelijk moeten terugbrengen naar je eigen innerlijke kompas? Want zolang je buiten blijft zoeken, loop je het risico jezelf te ontlopen.

Echte groei begint pas wanneer je bereid bent de stilte in te gaan en te luisteren naar wat daar, in de diepte van jezelf, tot je spreekt. Maak contact met je eigen natuur, met die stille innerlijke stem die nooit ophoudt te fluisteren. Zij kent de weg  altijd al. De antwoorden waar je naar zoekt zijn niet nieuw, ze zijn niet verborgen, ze zijn slechts bedekt geraakt door geruis en onrust.. Zet de zachte fluisteringen van binnen niet langer van je af  als onbelangrijk of onzeker. Ze zijn jouw waarheid. Want wie weet,  weet je diep van binnen allang wat je al die tijd dacht te moeten vinden.