Wanneer we lijden beginnen we zelden of nooit aan zelfonderzoek. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, want je zou denken dat zelfonderzoek juist een goede manier is om van je lijden af te komen. Maar het vergt moed om in de spiegel te kijken en eerlijk te zijn over onze eigen interne strijd. Want zelfonderzoek is avontuurlijk en we zijn geen  avonturiers als we ongelukkig zijn.

Integendeel, als we ongelukkig zijn hebben een houding ontwikkeld van ontkenning, afwijzing en verzet. We zeggen in feite ‘nee’ tegen het leven. Het is een emotionele toestand waarin negatieve gedachten en gevoelens de overhand hebben. In deze toestand wordt zelfonderzoek vaak als bedreigend ervaren. Het confronteert ons met de pijnlijke realiteit van de situatie en de verantwoordelijkheid om er iets aan te doen. Lijden, hoe verschrikkelijk dan ook, wordt vertrouwd terrein.

We raken er aan gewend , en we verlangen naar stabiliteit, zelfs als die stabiliteit gepaard gaat met pijn. Het is als een oude jas die misschien versleten is, maar nog steeds warmte biedt. Het is vertrouwd, en daarom voelt het veilig. En het is beter om te leven met bekend leed, dan ons in het onbekende te storten. Ook al weten we dat het een lijdensweg is, maar we kennen tenminste die weg. Een ongelukkig iemand kan zijn lijden moeilijk opgeven, want het vereist moed om de comfortzone te verlaten.

Wel  is het belangrijk om te beseffen dat dit patroon niet bewust is. Mensen die lijden, hebben vaak onbewuste patronen ontwikkeld die hen in hun huidige toestand houden. Desondanks kan zelfonderzoek een krachtig hulpmiddel zijn voor iedereen die lijdt. Het is een kans om diepere inzichten in onszelf en onze situatie te verwerven. Het stelt ons in staat om te begrijpen waarom we lijden en wat we kunnen doen om positieve veranderingen te bewerkstelligen