Een rivier leeft. Zij stroomt, verandert en blijft tegelijkertijd zichzelf. Steeds opnieuw voert zij nieuw water mee, zonder verzet, zonder oordeel. Ze neemt het water op zoals het zich aandient. Wanneer ik naar een rivier kijk, herken ik mijn eigen leven. Ook ik ben zo’n rivier. Waar ik precies vandaan kom en wat er onderweg is gebeurd waardoor ik geworden ben wie ik nu ben, is mij niet volledig helder. Wat ik wel weet, is dat de bedding van mijn leven al gevormd was voordat ik mij daarvan bewust werd. Zij lag er al, klaar om gevuld te worden. Ik hoefde haar niet te maken, slechts te bewonen. Niet door te forceren, maar door toe te laten. Zoals een rivier haar weg vindt, zonder herrie en zonder strijd.

Mijn leven is niet zonder zin of richting. Zoals elke rivier onderweg is naar de zee, zo beweegt ook mijn leven zich naar een voltooiing: het volledig water zijn. Levenszin openbaart zich niet als een doel dat ik moet bereiken, maar als een beweging waarin ik mij leer voegen. Pas wanneer ik vrede sluit met alles wat ik onderweg ontmoet, met de bochten, de obstakels en met wat zich langs de oevers aandient, kan deze beweging zich verdiepen. Overgave betekent hier niet opgeven, maar loslaten wat mij afscheidt van de stroom. Vasthouden heeft geen zin; de kracht van de stroming is groter dan mijn wil. Wanneer ik probeer te sturen, verkramp ik. Wanneer ik loslaat, word ik gedragen. De weg voert mij verder, weg van het begin, door kronkelingen en belemmeringen heen, niet door eigen kracht, maar door de beweging zelf.

Alles wat de rivier heeft, is haar geschonken. Het water stroomt naar haar toe, niet andersom. Zo is ook alles wat mijn leven voedt geen bezit, maar een gave. Mijn enige werk is aanwezig zijn en mee stromen. Ik heb geen keuze in de richting, slechts in de mate van verzet. En zo ga ik verder, steeds dieper de verte in, totdat de rivier zichzelf verliest in de zee, en ik ontdek dat overgave en levenszin uiteindelijk samenvallen in hetzelfde, het volledig deel zijn van wat altijd al stroomde.