Wanneer de zee onstuimig is biedt dat een prachtig schouwspel dat mij uitnodigt tot diepere reflectie. Het is een metafoor die mij doet inzien dat mijn eigen innerlijke wereld, net als de zee, een constante dynamiek kent. Een dynamiek tussen de golven van gedachten en emoties die mij soms overspoelen en de diepe roerloosheid van mijn bewustzijn. Als  gedachten en emoties als een storm door mij heen razen, lijkt het alsof de golven van onrust en tumult overheersen. Maar  onder die oppervlakte van onrust en tumult blijft het bewustzijn onveranderlijk, als de serene diepte van de oceaan. In de diepte van mijn bewustzijn, in de stilte tussen de golven, vind ik een innerlijke rust die altijd aanwezig is.

Het is de constante factor in mijn bestaan, vergelijkbaar met de zee die altijd aanwezig is, zelfs als de golven komen en gaan. Daar, in dat stille rijk van bewustzijn, vinden we een tijdloze plek van vrede en helderheid. Soms verlies ik mezelf in de golven van gedachten en emoties die aan de oppervlakte van mijn bewustzijn verschijnen. Maar ik vergeet dat ik de keuze heb om me niet te laten meeslepen door de golven, maar me te verbinden met de diepere essentie van wie ik werkelijk ben.

De vrijheid van de mens ligt in het bewustzijn van deze keuze. Het is de vrijheid om  de identificatie met de golven van gedachten en emoties te doorbreken en te rusten in het tijdloze besef van puur bewustzijn. In die vrijheid ontdekken we een innerlijke stabiliteit die niet afhankelijk is van externe omstandigheden, maar geworteld is in onze diepste kern.  Laten we ons verbinden met de roerloosheid van ons bewustzijn en ons openstellen voor de oneindige mogelijkheden die zich ontvouwen wanneer we ons niet langer identificeren met de vluchtige golven van gedachten en emoties.