Het ouder worden brengt voor mij niet alleen lichamelijke veranderingen met zich mee, maar vooral een subtiele verschuiving in mijn innerlijke perspectief. Althans, zo ervaar ik het. Naarmate de jaren verstrijken, lijkt het gevoel van afgescheidenheid langzaam af te nemen. In plaats daarvan ontstaat er een dieper besef van verbondenheid, een verbondenheid die verder reikt dan het tastbare en het persoonlijke. Wat mij daarbij opvalt, is dat het steeds eenvoudiger wordt om het egocentrische perspectief los te laten. Mijn denken draait minder om het eigen ‘ik’ en verlegt zich steeds meer naar het grotere geheel.

Mijn aandacht richt zich niet langer uitsluitend op persoonlijke belangen, maar breidt zich uit naar het welzijn van anderen, naar de mensheid als geheel, en naar de planeet waarop wij leven. In dat licht krijgt de rivier van het leven voor mij een krachtige betekenis: een voortdurende stroom waarin mensen, dieren, natuur en alle vormen van leven onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Deze verschuiving gaat ook gepaard met een veranderde verhouding tot angst, met name de angst voor mijn eigen sterfelijkheid. Waar de dood ooit als een bedreiging werd ervaren, lijkt er nu ruimte te ontstaan voor aanvaarding. Ik ervaar een groeiende vrede met het vooruitzicht van sterven, mits ik het gevoel heb dat mijn leven op een zinvolle en liefdevolle manier mag worden afgerond.

Dat vertrouwen komt voort uit het besef dat ik niet lossta van het leven, maar er deel van uitmaak, opgenomen in een stroom die nooit ophoudt. Soms voelt het alsof ik zelf een deel ben van die rivier, meebewegend met haar bochten en versnellingen, wetende dat ik uiteindelijk zal uitmonden in de uitgestrektheid van de oceaan. In die ervaring verliest het individuele bestaan zijn scherpe randen en maakt het plaats voor iets groters.. Naarmate de laatste fase van mijn leven dichterbij komt, verandert ook mijn beleving van tijd en ruimte. Ik ervaar mezelf niet langer uitsluitend gebonden aan het hier en nu. Het lijkt alsof verleden, heden en toekomst in elkaar overvloeien en ik toegang krijg tot een ruimer bewustzijn waarin alle tijd en alle ruimte besloten liggen. Zo ben ik niet alleen een product van mijn tijd, maar ervaar ik iets dat tijdloos en grenzeloos is,  een bestaan dat verder reikt dan het individuele leven en zich uitstrekt tot het geheel waarvan ik altijd al deel ben geweest.