Veel mensen zijn ervan overtuigd dat zij een eigen mening hebben. Ik vorm daarop geen uitzondering; ook ik vind het prettig om mijn visie te verwoorden en met anderen te delen. Tegelijkertijd zijn er mensen die zeggen geen mening te hebben. Maar ook dat is, bij nader inzien, een mening,  alleen wordt die niet uitgesproken. De vraag die zich dan aandient, is of onze mening werkelijk van onszelf is. Hebben wij haar zelf gevormd, of is zij het resultaat van onze opvoeding, onze culturele achtergrond, onze vooroordelen en ervaringen?

Ontlenen wij onze overtuigingen aan politieke stromingen, religies, heilige geschriften of een bepaalde levensbeschouwing? En in hoeverre beseffen wij dat onze mening vaak meer is overgenomen dan onderzocht? Natuurlijk kunnen we ons verdiepen in de beginselen van een politieke partij of de teksten van een religieuze traditie bestuderen. Dat levert kennis op, informatie en wellicht houvast. Maar brengt het ons ook tot een werkelijk eigen mening?  Wat we met zekerheid kunnen stellen, is dat geen enkele mening de absolute waarheid kan zijn.

Als dat wel zo was, zouden we niet zo sterk van elkaar verschillen over talloze onderwerpen. De veelheid aan meningen laat juist zien dat waarheid zich niet laat vastleggen in overtuigingen of denkbeelden. Een mening is altijd gekleurd, beperkt en gebonden aan perspectief. Daarom kan waarheid niet bedacht worden. Zij kan niet worden afgeleid uit een ideologie of simpelweg worden overgenomen uit een boek. Waarheid openbaart zich pas wanneer we bereid zijn zelf te onderzoeken, te ervaren en eerlijk te kijken, naar onszelf en naar de wereld om ons heen. Dat vraagt om innerlijke stilte, om twijfel, en om de moed onze zekerheden los te laten. Pas daar, voorbij meningen, kan iets van waarheid zichtbaar worden.