Geluk roept soms weerstand op. Niet omdat het verkeerd is, maar omdat het iets uitstraalt dat moeilijk te bevatten is, namelijk : authenticiteit, vrijheid en vooral innerlijke vrede. Een werkelijk gelukkig mens belichaamt een diep gevoel van verbondenheid met zichzelf, en dat kan confronterend zijn voor wie worstelt met innerlijke onrust. Lachen, spontaan, puur en ongefilterd,  wordt dan soms zelfs als ongepast gezien. Het herinnert anderen aan wat er ontbreekt: niet oppervlakkig plezier, maar die diepe rust vanbinnen. “Vooral verstandige mensen zie je nooit lachen,” zegt men weleens. En inderdaad, in onze samenleving lijkt ernst vaak te worden verward met wijsheid. Hoe intelligenter of volwassener iemand wordt geacht, hoe minder ruimte er lijkt te zijn voor speelsheid, lachen of zingen. Alsof vreugde niet past bij diepgang. Maar dat beeld is misleidend. Innerlijke vrede is niet stil, star of zwaar. Ze is levend, stromend, soms zelfs uitbundig.

Een mens die werkelijk in vrede is met zichzelf, sluit niets uit: niet het verdriet, niet de vreugde. Juist deze openheid maakt plaats voor een glimlach die niet slechts een reactie is op iets leuks, maar een weerspiegeling van een diepe innerlijke harmonie. Vreugde en vrede horen bij elkaar zoals adem en leven: het ene kan niet zonder het andere. Lachen, dansen, zingen,  het zijn geen uitingen van oppervlakkigheid, maar signalen van een ziel die zich vrij voelt. Ze getuigen van een geest die niet gebukt gaat onder sociale normen of innerlijke strijd, maar rust gevonden heeft in het eigen zijn. Vreugde is in deze zin een expressie van evenwicht en zelfaanvaarding.

De zogenaamd serieuze blik van de ‘verstandige’ mens hoeft geen teken van vrede te zijn. Ernst kan net zo goed voortkomen uit angst, controle of zelfverloochening. Echte rust, échte innerlijke vrede,  toont zich niet in de kramp van zelfbeheersing, maar in het vertrouwen waarmee iemand zich durft te openen voor het leven zoals het is. Laat vreugde geen bron van schaamte of ongemak zijn. Zie in een lach niet iets doms of naïefs, maar iets moois en krachtigs. Wie werkelijk vrede zoekt, moet bereid zijn, zijn hart te openen voor vreugde. Zelfs als die vreugde de grenzen oprekt van wat ‘normaal’ wordt gevonden. Want juist in het ongeremde, het levendige, het speelse, leeft de vrede die niet van buitenaf komt, maar van binnenuit straalt. Wie durft te lachen om niets, leeft vanuit iets: een innerlijke vrede die geen verklaring nodig heeft.