Echte innerlijke vrede kan alleen ontstaan vanuit stilte. Niet de afwezigheid van geluid, maar een innerlijke stilte, een open ruimte waarin we loskomen van onze gedachten, oordelen en verwachtingen. De wereld die we om ons heen zien, is niet de werkelijkheid zoals die is, maar zoals wij haar denken dat ze is. Vanuit ons hoofd creëren we voortdurend een werkelijkheid, gevormd door onze emoties, herinneringen en lichamelijke reacties.

Daardoor zien we alles door een gekleurde bril van onrust en verwarring. Die verwarring komt voort uit het feit dat we zelden echt stil zijn. We staan zelden open voor wat zich aandient. In plaats daarvan structureren, interpreteren en oordelen we voortdurend, meestal onbewust,  op basis van oude ervaringen of angstige projecties naar de toekomst. We proberen greep te krijgen op het leven door het te beheersen. We willen vasthouden wat ons behaagt, en afwijzen wat ons ongemakkelijk maakt. Die strategieën zijn ooit ontstaan met een reden. Maar zijn ze nu nog wel nodig?

Is het nog steeds behulpzaam om het leven buiten de deur te houden of koste wat kost onder controle te willen houden? Pas als we bereid zijn onze ideeën los te laten, over wie we moeten zijn, hoe ons leven zou moeten verlopen, hoe een relatie eruit moet zien of wat succes betekent, ontstaat er ruimte. Dan kunnen we de strijd met het leven opgeven. Niet langer hoeven, niet langer willen, maar eenvoudig zijn. In dat zijn, in die openheid en aanvaarding van het moment, keren we terug naar onszelf. Naar de rust die altijd in ons aanwezig is, maar vaak overschaduwd wordt door ruis. Als we niet meer vasthouden aan het verleden, en niet meer vooruit hollen naar een denkbeeldige toekomst, kunnen we de stilte in onszelf ontmoeten. En in die stilte… ligt de poort naar innerlijke vrede.